Anasayfa İstatistik Türkiye Nereye Gidiyor? -5 Huzurevleri Huzur Vermiyor | Sayı 70

Türkiye Nereye Gidiyor? -5 Huzurevleri Huzur Vermiyor | Sayı 70

23 dakika ortalama okuma süresi
0
0

“Yanında ana babası, ya da onlardan biri yaşlanıp da, gerekeni yaparak cennete giremeyen kimsenin burnu sürtülsün! -Hadis- 

Kıymetli okurlarımız;

‘Türkiye Nereye Gidiyor?’ başlığı altında ülkemizdeki önü alınamaz suçları ve İslamsızlığın bizi içine çektiği vahim durumu vicdanlarınıza sunmaya devam ediyoruz.
Türkiye İstatistik Kurumu’nun “İstatistiklerle Yaşlılar 2015” verilerinden derlenen bilgilere göre, Türkiye’de yaşlı nüfus (65 yaş ve yukarı) 2015 yılında 6 milyon 495 bin 239 oldu. 2014 yılında toplam nüfusun yüzde 8’ini oluşturan yaşlı nüfus oranı, 2015’te yüzde 8,2’ye çıktı.

Huzurevleri Rekor Kırıyor

Artan yaşlı nüfusuyla birlikte huzurevlerine bırakılan yaşlı sayısı da maalesef gün geçtikçe artıyor. Yüzde 99’u Müslüman olan ve Kutsal Kitabı’nda anne babayla ilgili ayetler bulunan insanlar, anne babasını huzursuzluk evlerine terk ediyor. Ülkemizde 2002’de resmi ve özel huzurevlerinde 13.548 yaşlı barınırken, bu rakam 2012’de 20.817’ye tırmandı. 2002 yılında bakanlığa bağlı resmi huzurevlerinde 4.952 kişi kalırken, 10 yıllık sürede huzurevlerine bırakılan yaşlıların sayısı yüzde yüz arttı.1
350 Huzur(!)Evi 23 Bin Yaşlı…

Türkiye’de faal 350 huzurevi bulunuyor; bunlardan 131’i Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’na, 163’ü özel işletmelere, 28’i dernek ve vakıflara, 21’i belediyelere, 5’i azınlıklara ve 2’si diğer bakanlıklara ait.
En son verilere göre ülkemizdeki huzurevlerinde 23.132 yaşlı kalıyor. 2014 yılına göre yüzde 9 artan huzurevlerinde kalan yaşlı sayısı, toplam yaşlı nüfusun yaklaşık binde 4’ünü oluşturuyor.2

Bakanlık Artık Huzurevi Açmak İstemiyor

Psikiyatrist olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı müsteşarı Gazi Alataş, yaşlıların huzurevine isteyerek gitmediklerini ve burayı seçen yaşlıların ilk altı ayında depresyona girdiklerini söylüyor. Alataş’a göre huzurevlerindeki yaşlılar ayrıca terk edilmişlik ve yalnızlık duygusuna kapılıyor. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, huzurevleri modelini sonlandırmayı amaçlıyor. Yaşlılara belediyeler üzerinden ulaşılacak.3

Türkiye’de Yaşlı Olmak Çok Zor

Dünya üzerinde yaşlanmak için en iyi ve en kötü ülkelerin araştırılması sonucu belirlenen listede Türkiye, yaşlıların gelir güvenliğini sağlamak konusunda 35’inci ülke olurken, sağlık statüsünde ise 52’nci sırada yer aldı. Türkiye’de 55 ile 64 yaş aralığında bulunan kişilerin çalışma oranı ise yüzde 31,5 olarak verildi. Bu oran, dünya genelinde Türkiye’yi 96 ülke arasından 93’üncü yaptı.4
Türkiye’de çoğu fiziksel ve psikolojik şiddet gören 3 milyon bakıma muhtaç yaşlı var. Akdeniz Üniversitesi Gerontoloji Bölümü araştırmasına göre muhtaç yaşlıların çoğunun fiziksel-psikolojik şiddet gördüğü, 800 bininin bunama hastası ve sadece 30 bininin profesyonel hizmet aldığı ortaya çıktı. Yılda 250 yaşlının da sokağa atıldığı saptandı.5

ADI HUZUREVİ…

Buz gibi odalarla dolu kocaman binalar diktiler ülkeme. İçine ömürlerinin son demlerinde olan anneleri, babaları doldurdular. Adına huzurevi dediler. Oysa huzur hiç uğramadı oraya. Eskiden yaşlılarımızı kapatmazdık başka yerlere. Onların yüzü suyu hürmetine belalar def oluyor der, onları nimet bilirdik. Boyunlarını bükük bırakmazdık.

Dışarıdan huzurlu gibi görünen, bu sessiz sakin binalarda, ne fırtınalar kopuyor kim bilir. Kaç anne anlatmak, haykırmak istedi duygularını, kaç anne yazmak istedi bilinmez. O annelerin adına yazdım bu satırları. Bu mektup huzursuz odalardaki yüreği yorgun annelerin sessiz çığlıklarıdır…

Takvime baktım da 5 sene olmuş buraya geleli. Nasıl geçti o 5 sene bir de bana sor. Çok bakmıyorum takvimlere. İçim sıkılıyor, zaman geçmiyor. Eskiden su gibi akıp geçiyor zaman derdim. Şimdi öyle düşünmüyorum. Demek insan mutluyken çabuk geçermiş zaman. Hapishanedekileri şimdi daha iyi anlıyorum. Beni buraya bıraktığın gün anneler günüydü hatırlıyor musun? O günden beri anneler günü denen gün benim için daha da bir anlamsızlaştı. Her sene bugün anne olmak ayrı bir acı veriyor bana…

‘BENİ BIRAKMAZ DERDİM…’

Sen küçük bir çocuktun daha. Hiç bir yere bırakmazdım ben seni, öyle savunmasız, öyle masumdun ki, kimselere güvenip yollamazdım. Yanımdan hiç ayırmazdım. Şimdi beni nasıl olup da tanımadığın insanlara teslim ettiğini düşünüyorum. Gözden çıkarılmış eski bir eşya gibi hissediyorum kendimi. Yıpranmış, işe yaramaz. Kırgınlık mı? Belki, kırgınım biraz…
Geçen gün eski komşumuz Mevlüde teyzenin kızı Şükran geldi. Yolda görmüş seni. “Neden bıraktın anneni?” diye sormuş sana. “Kendisi istedi” demişsin. “Maaşı da var bakıyorlar, yeri sıcak, her işi görülüyor içim rahat” demişsin. Kendim istemiştim evet, bazen naz yapma kabilinden “yaşlanınca huzurevine gönderin beni, kimseye yük olmak istemem” derdim. Ama içten içe hiç konduramazdım bu durumu, ne kendime, ne sana. “Bırakmaz beni bir yere” derdim. Tıpkı küçükken benim seni bırakmadığım gibi, beni hiç bırakmazsın sanırdım.

Yaramaz bir çocuktun sen. Yerinde duramayan serseri bir mayın gibiydin. Kaç kez ısırdım dudaklarımı sana bağırmamak için, kaç kez sıktım yumruğumu vurmayayım diye. Ama hiç vurmadım sana, hiç kırmadım kalbini… Komşulardan biri sana “çok yaramaz” dedi diye aylarca onun yüzüne bakmamıştım. Kimse laf söylemesin, incitmesin isterdim. Tahammül edemezdim sana dikilen sert bir bakışa bile…

NE ÇOK ÖZLEDİM

Geçen gün bana “bunak kadın” dedi bakıcının biri. Hasta bezini lavaboda unutmuşum. Arada oluyor tutamıyorum diye vermişlerdi. Diğerleri de duydu ya, nasıl utandım bir bilsen… Daha ne laflar söylüyorlar da dilim varmıyor söylemeye. Kırar mıyım, incitir miyim diye kim düşünüyor ki? Çok hassastım eskiden bilirsin, çabuk alınırdım. Hem benden titizi mi vardı? Kimselerin işini beğenmezdim. Şimdi yemek yerken bile yoruluyorum, üstüme döküyorum. Bazen yatarak kılıyorum namazlarımı. Secdeye başımı koyup uzun uzun öylece kalmayı ne çok özledim…

Yaşlansam da geleceğe dair umutlar besliyordum buraya gelmeden evvel. Evladımı büyüttüm nasıl olsa, artık yorgunluklar biter, ben rahat otururum torunlarımı severim, sen sorarsın “anne ilacını getireyim mi, bir şeye ihtiyacın var mı?” diye. Arkama yastık koyarsın, kesemediğim tırnaklarımı sen kesersin sanıyordum. Şimdi çoğu kez tırnaklarımı keserken kanattıklarını bilmezsin tabi…
Gerçi benden daha beterleri de var burada. Emine Bacı vardı mesela. Köyden gelmişti. Bir ay kadar oldu öleli. Bir sene evvelde Alzheimer hastası olan kocası ölmüştü. Çok çekti zavallı. Üç oğlu varmış Emine Bacı’nın. Aslan gibiymiş hepsi. Ben görmedim, gelmezlerdi hiç. Üç adam bir anayı sığdıramamışlar evlerine. Bağ bahçe gezmeye alışmış kadın. Hiç oturup kalmamış yerinde. Burada nasıl zorlandı, neler çekti Allah biliyor. Her yaz köyüne gidecek diye umut ederdi. Haber göndermiş oğlu, “annemin ancak ölüsü çıkar oradan” demiş. Köylülerden çıkarıp bakmak isteyenler olmuş, ona da izin vermemişler. Bir keresinde pencereden atlamaya kalktı da zor tuttu bakıcılar. En son oğlu bayramlık göndermişti, “zıkkım olsun ondan gelen” dedi, giymedi elbiseyi. Hiç oğlum, yavrum demedi. “Köyüm” dedi, “evim” dedi durdu gariban. Bir sabah yatağında ölü buldular. Ölümü bile yalnız oldu Emine Bacı’nın. Ooof off hangisini anlatsam, daha neler var neler…

 

‘KİM İCAT ETMİŞ BU HUZUREVLERİNİ?’

Şu bakıcı kadını sevemedim bir türlü. Sanki özel olarak seçmişler. Bu kadar mı merhametsiz olur bir insan? Hiç mi gülmez yüzü ya hu? Her gün odaya gelince burnunu tutuyor. Pis kokuyormuş. Pencereyi sonuna kadar açıyor. Mutlaka yarım saat açık tutuyor. Çok üşüyorum. Zaten parmaklarımda da can kalmamış sanki, kolay kolay ısınmıyor eskisi gibi…
Hatırlar mısın ilkokula gittiğin o yılları? Kışın kuzine sobayı yakardım. Sen gelmeden yemeği hazır eder, sobanın üzerine koyardım. Sen seviyorsun diye sobanın fırınında bir kaç tane küçük patatesi pişirirdim muhakkak. Okuldan gelir gelmez sobanın yanına koşardın. İlk işin tencereye bakmak olurdu. Genelde sevdiğin yemekleri yapardım. Ellerin üşümüş diye avuçlarımın içine ellerini alır ısıtırdım, öperdim, öperdim…

‘…ANNE OLMANIN NE ANLAMI VAR?’

Sık sık uğrarım demiştin. Tam 8 ay olmuş uğramayalı. İşlerin yoğunmuş, zamanın yokmuş. Torunlarım da sormuyorlar demek. Yeni eve taşınmışsın aldım haberini. Arkadaşın Zehra söyledi. Vefalı kızdır, arada geliyor sağ olsun. Annesi de babası da yanında vefat etmiş. Hiç bırakmamış bir yere, yanından ayırmamış. İmrenmedim desem yalan söylerim… “Evi çok büyük” dedi. Kocaman odaları, geniş bir balkonu varmış evinin. Yeni mobilyalar almışsın, eskileri elden çıkarmışsın. Tıpkı beni çıkardığın gibi… Her şeyi sığdırdın da evine, bir beni sığdıramadın kuzum. Hadi onu da geçtim. Bir kere “Anne gel evimi gör, bir kaç gün kal” bile demedin… Zehra’ya “Anneler gününde görmeye gideceğim” demişsin… Ben anneler gününü hiç beklemiyorum biliyor musun? Anne olmak acı verir mi insana? O gün bana acı veriyor yavrum. Artık kendimi bir anne gibi hissedemediğim için belki de… Bir evlat bir torun sevemezsen, çevrende anne diyen olmazsa sana, ne anlamı var anne olmanın?

Ölene imrenilir mi hiç? İmreniyorum işte. Kimin öldüğünü duysam “darısı başıma” diyorum. Hayaller umutlar, mutlu zamanlarmış insanı ayakta tutan. Onlar yoksa yaşamak zulüm olurmuş meğer…

Kim icat etmiş bu huzursuz evleri? Rahat yüzü görmesin deyip her gün beddua ediyorum. Huzureviymiş, her gün ölüp ölüp diriliyorum bu huzursuz odada. Hiç tanımadığım, mizacımın uymadığı insanlarla yatıp kalkıyorum. Hiç bir şey bana ait değil. Söz hakkım yok, elbiselerim bile benim değil sanki. “Allah’ım al emanetini ne olur, bu yükü taşıyamıyorum…”

‘DÜNYAYA SIĞMAYAN ANNE YÜREĞİM BİR ODAYA HAPSEDİLDİ’

Bu huzursuz evleri icat edenler mi çıkarmış anneler günü denen yalancı günü? İnsanlar yaşlı annelerini bu evlere kapatsın da sonra anneler günü olunca ziyaret etsinler diye öyle mi?
Bak yine geldi o uğursuz gün. Zehra geleceğini söylemişti. Gelsen de bir, gelmesen de artık. Ben anneler gününü hiç sevemedim biliyor musun? Dünyalara sığmayan anne yüreğim huzursuz bir odaya hapsedildi. Ne sevmenin, ne anneliğimin bir anlamı yok artık… Çok üşüyorum. Hem parmaklarımda da can kalmamış sanki kolay kolay ısınmıyor eskisi gibi…*

 

Kaynak


1- http://www.ensonhaber.com/huzurevleri-son-10-yilda-rekor-kirdi-2013-11-04.html
2- http://www.risalehaber.com/turkiyede-huzur-evlerinde-kalan-yasli-sayisi-264455h.htm
3- http://www.memurlar.net/haber/498448/
4- http://www.milliyet.com.tr/turkiye-de-yasli-olmak-cok-zor/dunya/detay/2115695/default.htm
5- http://www.haberturk.com/polemik/haber/834396-yaslilara-kim-bakacak
*http://www.muhtesemhikayeler.com/

Daha Fazla
  • Eğer Bir Gün… | Sayı 72 | Furkan Nesli Dergisi

    Eğer Bir Gün Peygamberimiz Ziyaretimize Gelse! Yaşantımızda Ne Gibi Değişiklikler Olurdu? …
  • Mazlum Ümmetin Çığlıkları-Mısır | Sayı 70

    Mısır’da yapılan darbede, Uluslararası Rabia Platformu’nun açıkladığı bilgiye göre toplam;…
Yazardan Daha Fazla: Yönetici
Kategoriden Daha Fazla: İstatistik

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz atmak ister misiniz?

Eğer Bir Gün… | Sayı 72 | Furkan Nesli Dergisi

Eğer Bir Gün Peygamberimiz Ziyaretimize Gelse! Yaşantımızda Ne Gibi Değişiklikler Olurdu? …